HAYATI:
Hart, Polonya ve Alman kökenli bir Yahudi terzinin oğluydu. Bradford Grammar School ve New College Oxford’da eğitim gördü ve burada Klasik Büyükler’de parlak bir birinci sınıf aldı. 1932’den 1940’a kadar Richard (daha sonra Lord) Wilberforce ile birlikte Chancery Bar’da avukatlık yaptı.
Savaş sırasında aktif hizmete uygun olmadığı için MI5’te çalıştı. Bu süre zarfında ilgi alanları felsefeye geri döndü ve 1945’te New College’da felsefe öğretmeni olarak atandı. O zamanlar Oxford’da geçerli olan dil felsefesinden güçlü bir şekilde etkilenmişti, ancak tekniklerini hareketin çoğu üyesinden daha yapıcı bir şekilde kullandı. 1952’de, şansölye geçmişi göz önüne alındığında, Profesör Arthur Goodhart istifa ettiğinde JL Austin tarafından Oxford Hukuk kürsüsüne aday olmaya ikna edildi. Seçildi ve 1969’a kadar başkanlığı sürdürdü. 1952’den itibaren Hukuk Kavramı’na
dönüşen lisans derslerini verdi.
Ayrıca hak ve görevler üzerine dersler verdi, ancak bu dersler hiçbir zaman yayınlanmadı. Tony Honoré ile nedensellik üzerine seminerler verdi ve bu da ortak çalışmaları Hukukta Nedensellik’e yol açtı. 1956-7’de Harvard’a yaptığı ziyaret, ‘Pozitivizm ve Hukuk ile Ahlakın Ayrılması’ üzerine Holmes dersine ve Lon Fuller ile ünlü bir tartışmaya yol açtı. İngiltere’ye döndüğünde Patrick Devlin ile ceza hukukunun ahlakı uygulamaya çalışması gereken sınırlar konusunda eşit derecede ünlü bir tartışmaya girdi. Hart bu konu hakkında iki kitap yayınladı: Hukuk, Özgürlük ve Ahlak (1963) ve Ceza Hukukunun Ahlakı (1965). Rupert Cross tarafından teşvik edilen ceza hukukuna daha geniş bir ilgi, ‘Ceza İlkelerine Giriş’ (1959) adlı eseriyle işaretlendi. Ceza hukuku üzerine dokuz makalesi Ceza ve Sorumluluk (1968) adlı eserde toplandı. 1968’de Oxford Üniversitesi tarafından o zamanlar düşük bir seviyede olan genç üyelerle ilişkiler üzerine bir komisyona başkanlık etmesi istendi ve dikkate değer derecede anlayışlı ve yapıcı bir rapor hazırladı. Yetkilerinin azaldığını hisseden Hart, 1969’da başkanlıktan istifa etti ve yerine hukuk felsefesinin sert bir eleştirmeni olan Ronald Dworkin geçti. Hart artık kendini esas olarak, Kelsen ile birlikte modern zamanların en önemli hukuk filozofu olarak gördüğü Bentham’ın çalışmasına adadı. Makalelerinden on tanesi Bentham Üzerine Makaleler (1982) adlı eserde toplandı. 1973’ten 1978’e kadar Brasenose Koleji’nin Müdürüydü. Son yıllarında Dworkin’in hukuki pozitivizm versiyonuna yönelik eleştirilerine ikna edici bir yanıt bulmakla çok ilgilendi.
Hukuk Felsefesine Yaptığı Katkı Nedir?
Hart’a göre hukuk kurallardan ibarettir. Kurallar kabul edilmiş davranış standartlarının ifadesidir. Hukuk ise toplumsal kurallar sistemidir ve bu noktaya kadar yine toplumsal kurallarla oluşan ahlak kuralları ile benzerlik gösterir. Her ikisi de toplumsaldır çünkü her ikisi de toplumsal bir bağlamda oluşur ve ikisi de toplumsal sonuçlara sahiptir. Ancak hukuk kuralları ahlak kurallarından birkaç açıdan tümüyle farklıdır. Hukukun ayırt edici temel unsuru “Sistemsel nitelikte” oluşudur. Yani hukuk kuralları farklı tiplerdedir ve her bir kategori bir sistem olarak adlandırılacak şekilde diğerleri ile etkileşim halindedir. Ahlak kuralları genellikle bu sistemsel nitelikten yoksundur. Hukuk kuralı iki sınıfa ayrılabilir:
- Birincil (Primer) Kurallar
- İkincil (Sekonder) Kurallar
- Tanıma (Onama) Kuralları
- Değiştirme Kuralları
- Muhakeme Kuralları
-Birincil kurallar: Öncelikli ödevler yükleyen temel hukuk kurallarıdır. İnsanların yapmaları ve yapmamaları gerekenleri belirterek toplum üyeleri tarafından uyulması gereken yükümlülükleri gösterirler. Gelişmiş hukuk sistemlerinde bu kurallar normal olarak resmi organlar tarafından yaratılır, geçerli kılınır, desteklenir ve değiştirilir.
-İkincil kurallar: Yukarıda da bahsedilen işbu zorlukları çözmek için birincil hukuk kuralları yaratılması, geçerli kılınması, değiştirilmesi ve karara bağlanması usulünü açıklayarak farklı nitelikte kurallara gereksinim vardır. Bunlar “ikincil kurallar” olup bazı kişilere kurallarla ilgili bir şey yapma yetkisini vermektedirler. Bunlar da yukarıda belirtildi gibi üç türlüdür:
a) Tanıma (Onama) Kuralları:Bir hukuk sisteminde diğer bütün kuralların varlığını ve geçerliliğini sağlayan en son kurallardır.
b) Değiştirme Kuralları: Kuralların gelişen ve farklılaşan şartlara uydurulması ve planlı bir değişimin sağlanabilmesi için Hart’ın önerdiği çare, değiştirme kurallarıdır. Bu kurallar birincil tipte yeni kurallar koyma ve eskilerini kaldırma yetkisini verir.
c) Muhakeme Kuralları: Bu kuralların işlevi, hüküm verme yetkisi bulunan kişileri saptamak, izlemesi gereken usulü tanımlamaktır.
Bir hukuk sistemi birincil ve tamamlayıcı kurallardan meydana gelir. İlkine her
tip sosyal grupta rastlamak mümkünken, tamamlayıcı kurallar hukukla yönetilen
sistemlerin tipik unsurudur. Bu çoklu kurallar mekanizması içinde, hukuki geçerliliğin dayanak noktası, tanıma kuralıdır. Tanıma kuralı genelliğin, kesinlik ve öngörülebilirliğin garantisidir. Bu kural tipini de içine alan ikili kurallar mekanizması, hem Hart’ın hukuksal pozitivist yaklaşımının temelini oluşturur ve hukukun kavranış biçimine ilişkin yeni bir açıklama getirir hem de hukuk ve ahlak kurallarıyla idare edilen
sistemlerin farkını ortaya koyar. Pozitif ahlakı oluşturan birincil kurallar, ilkel veya modern fark etmeksizin tüm toplumlarda mevcutken, tamamlayıcı kurallar hukukun
varlık koşuludur ve diğer toplumsal kurallardan ayrılma noktasıdır.